از همین می ترسیدم. که آنقدر نزدیک شوم که نورم تو را بسوزاند.

که نور من، در چشمانت سیاهی جلوه کند و گرمایم، تو را به سردسیر ببرد.

که عادت کنم به تابیدن و گرمابخشیدن و این عادت، مرا کم کند از خودم.

یادم باشد که «مهر» بودن، به مهربانی داشتن است. و خورشید عاشق زمین بود. و من اینهمه نیستم.

چشمانم را می بندم و سفر می کنم به آنجا که هیچ نیست مگر خلاء.

بسان گرگ‏ها در فصل‏های خشك

همه جا می‏روییدیم

باران را دوست می‏داشتیم

پاییز را می‏‏پرستیدیم

وحتی روزی هم

به فكر آن افتادیم

نامه تشكرآمیزی به آسمان بفرستیم

وجای تمبر را

روی آن برگ پاییزی بچسبانیم.

ما باور داشتیم كه كوه‏ها فناپذیرند

دریاها فناپذیرند

تمدنها فناپذیرند

عشق، اما ، می‏ماند.

 

وناگه جدا شدیم.

او كاناپه‏های بلند را دوست داشت

ومن كشتی‏های بلند را

او شیفته‌ی نجوا وآه‏ كشیدن‏ها در قهوه‏خانه‏ها بود

ومن عاشق پریدن وفریاد كشیدن در خیابان‏ها

با این حال

بازوانم در امتداد هستی

در انتظار اوست.

 

محمد الماغوط – شاعر و نمایشنامه‌نویس سوری

 

نقاشی از Rene Magritte

اگر عشق بیمار، شود

درمانش می‌کنم با ورزش و ریشخند

و با جدا كردنِ آوازه خوان... از آواز.

 

در محاصره - محمود درویش

آی پرنده ها!

خوب  گوش کنید. صدای گریه اش را می شنوید؟

سلام او را به دریا برسانید. برایش بگویید که او در خود زاییده شد و دارد در خودش می میرد.

---

برچسب ها: زاینده رود، پل خواجو، باغ گل ها، دانشگاه آزاد خوراسگان ، کودکان بسیار، کبودی شبانه‌ی انگشتانم

۲۱مهرماه ۸۷

نوزادی که می گریست، چندسالی ست که بزرگ شده...

قواعد دنیا را کسی سر در نمی آورد. لبخندلطفاً!

چقدر دلم امشب صدای تو را می خواست  دوست. چقدر دلم تو را می خواست.
ای صمیمی  ِ همدرد. که به شعر رسیده بودم و ... انگار کسی درمن از نو متولد می شد... کجا بودی؟
کجا بودی برگ پاییزی؟

هنوز دست از سر مورچه ها برنداشته ای؟

آخ برگ پاییزی... آخ!

خیلی‌ها خود را برای جنگ آماده می کنند.

لازم است.

دیگران خود را برای جهان آماده می‌کنند،

ضروری است.

بعضی‌ها خودشان را برای مرگ آماده می‌کنند

طبیعی است.

تو خودت را برای عشق آماده می‌کنی

و چقدر بی‌دفاعی

در برابر جنگ،

در برابر جهان،

در برابر مرگ.

 

ل. هلنا کورده رو؛ شاعر جوان کلمبیایی

 

همه جا شلوغه. خیابونا. پیاده روها. خط ها.
سایه ی نداشته ام، اضافه وزن پیدا کرده . شاید هم واقعا مهم بوده حضورم. مهم ه. نمی دونم. نمی دونم.
چه دنیای پیچیده ای است. چه آدم های خسته ای . چه روزگار گریه آوری...
کاش می تونستم درک کنیم بدون این که لطمه بخوریم.
کاش گاهی اوقات اون چیزایی که واسه ی ما اهمیت دارن، واسه ی اون کسایی که برامون مهم ن، اهمیت داشتند.

«چه برگه های سفیدی است بین آدم ها...»

نازی

دارم نگاه می‌کنم، و چیزها در من می‌روید. در این روز ابری، چه روشنم. همه‌ی رودهای جهان به من می‌ریزد به من که با هیچ پُر می‌شوم. خاک انباشته از زیبایی است. دیگر چشم‌های من جا ندارد... چشم‌های ما کوچک نیست، زیبایی کرانه ندارد.

 

.....

.....

خرده مگیر، روزی خواهد رسید که من بروم خانه‌ی همسایه را آب‌پاشی کنم. و تو به کاج‌ها سلام کنی. و سارها بر خوان ما بنشینند. و مردمان مهربان‌تر از درخت‌ها شوند. اینک، رنجه مشو اگر در مغازه‌ها، پای گل‌ها، بهای آن را می‌نویسند. و خروس را پیش از سپیده‌دم سر می‌برند. و اسب را به گاری می‌بندند.. خوراکِ مانده را به گدا می‌بخشند. چنین نخواهد ماند.

.

.

.

.

.

میان این روز ابری من تو را صدا زدم. من تو را میان جهان صدا خواهم کرد. و چشم براه صدایت خواهم بود. و در این درّه‌ی تنهایی، تو آب روان باش. و زمزمه کن. من خواهم شنید.

 

هنوز در سفرم... ؛ شعرها و يادداشت‌های منتشرنشده از سهراب سپهری

 

 

« حالا که رفته ای

چه سرگردان و بی قرارند

همه ی این دردها

                 که شعرهایت را

                                گم کرده اند»

حالا که رفته ای - محمدرضا عبدالملکیان

---

سپاس گرامی 
سپاس

حس دگرگونه ای دارم و نوشتن نمی توانم...

 

آی علی، علی دیوونه

 تخت فنری بهتره

                        یا تخت مرده شورخونه؟

جان کندن روی پیاده رو...

و بعد هم آدم ها زیرپا تو را له کنند... صدای خرد شدن استخوان‌های آبکی‌یت، بشود موسیقی پیاده رو... و جهان نابودی تو را ایستاده باشد...

 

فرق یک برگ با یک آدم چیست؟

که جان کندن و له شدن و فراموشی، درد مشترکی است... ـ درد را هم از هر طرف بخوانی درد است قیصر!

 

بعداً‌نوشت: و چه خوب است که خدا پررنگ شده توی زندگی یم و با این همه اندوه، لبخند می‌زنم کاش.

ـ این تنهاست!

ـ این تنهاست!

ـ این تنهاست!

 

و من چه باید می‌گفتم؟

 

 

 

 

افسون عجیبی داشت آن جمع شاعرانه ؛ صمیمیتی. انگار داشتم در دنیایی نفس می‌کشیدم همه سپید؛ به یکدیگر شعر تعارف می‌کردیم و پُر می شدیم...

 

کفایت مکن ای فرمان شدن !

مکرر شو! مکرر شو!

سه شنبه ۲ مهــرماه ۸۷