سطری هستم که آغاز شده. که مجبور است ادامه پیدا کند  . . .

هِی! نمی دانی که چه دلی می بری از من با این حرف ها . . .

چه بغضی می نشانی در گلویم . . .

دریغ! دریغ! دریغ!

«به چیز های قشنگی که نیست! فکر بکن»  از    فاطمه اختصاری عزیز

 

از یک جایی شروع می شود. که روی آدم، جور دیگری حساب می کنند. که از آدم انتظار کنش ها و واکنش های معینی را دارند. انگاری بعضی رفتارها شده باشد مولفه ی وجودی ما. انگاری که همه چشم به راه باشند که ما آن جور خاص رفتار کنیم.

 نمی خواهم. این را که ندا همیشه این جور. که ندا همیشه فلان. که  زودتر از خودم تمام شده باشم. 

 . . .

جدیدترین اظهارنظر احمدی‌‎نژاد در مورد ویژگی مردم نقاط مختلف کشور:

 مردم اصفهان به درست مصرف کردن و مدیریت منابع مشهور هستند.

 

با توجه به این اظهارنظر، گفتن چند جمله خالی از لطف نیست:

1.       " درست مصرف کردن و مدیریت منابع"، برابرنهادِ "خساست" است.

2.       در سال "اصلاح الگوی مصرف"، دم اصفهانی‌ها خیلی گرم!!

3.       طفلک سعدی.. بار اولی که این آقا آمده بود اصفهان، به لطف شهرداری  هی چشم‌مان می‌خورد به " دیر آمدی ای نگار سرمست / زودت ندهیم دامن از دست" و هِی دلمان برای نگار سعدی می‌سوخت!! حالا هم، هی یاد آن معجزه‌ی هزاره‌ی سوم  می‌افتیم و متلکی که بار ملت حسابگر و همیشه درصحنه‌ی اصفهان کرده، و تبسمی نموده و در دلمان می‌گوییم: فحش از دهن تو طیبات است!! [باز هم بیچاره سعدی و نگار سعدی.]

4.       حالا شاید اگر یکی دیگر آمده بود و این متلک مودبانه و درلفافه را در روزنامه‌ای جایی نوشته بود، به اتهام تشویش اذهان عمومی، نشر اکاذیب و جریحه دار کردن احساسات ملی ـ قومی  دادگاهی‌یش می‌کردند. به نظر من رییس جمهور بودن خوبی یش این است که آدم زودی خودمانی می‌شود و می‌تواند در روز روشن با بچه ها دورهم جمع باشد و همه هم حال کنند که طرف چقدر خاکیه و از این حرفا!

 

خُب اینم یِخده  اِز  حرفا‌حدیثایی  نگاری سرمستی هزاره‌یی سوم !!

 

هوا، هوای بهار است . . . نه  از آن بهارها، یک جور ِدیگر . . .

حیف که زندگی، صفحه کلید نداره.

دلم می خواد بعضی چیزها را بدون این که کوچکترین اثری ازشون باشه، پاک کنم از زندگی م.
زیاده خواهی نکنم: خوب که فکر می کنم می بینم لااقل یک چیز را.
که هیچ وقت هی یادش نیفتم و بغض کنم و بگم هی دختر! چقدر که تو نادان بوده ای!!

برفرض که چندسالی باشد که از حماقت هایت کم شده باشد، چه فایده؟ وقتی که. . .  وقتی که . . .

بی خیال. . . بی خیال.

فقط کاش حالا که زندگی صفحه کلید ندارد که بشود shift+delete را گرفت و خلاص شد از شر بعضی چیزها، می شد یک جوری خلاص می شدیم  از این زندگی . . . یا چه جور بگویم؟ خودمان با مشکلاتمان با هم تمام می شدیم.

یعنی نمی شود؟

پ ن : البته این قدرها فوری نیست این قضیه ی خلاص شدن. خنده های  از ته دل ی هست هنوز. انشاالله به وقت ش ته می کشیم خودمان و مشکلاتمان. کاش.

ماه ی شبیه بغض گره خورده در اضطراب مبهم هرروزی

در پنجره نشسته و تو دیگر چشمی به چشم هام نمی دوزی

من پرده می شوم که . . . نه! اما نه! آتش تمام حجم تنم آتش

می آیم و قدم به قدم حالا، با من میان حادثه می سوزی

این ها راکه نوشتم یعنی من امروز را با شعرهایم بودم و سرنوشت این شعر و چندتایی دیگر، خط خوردن بود. اگر بشود اسمش را گذاشت شعر البته.

تصمیم گرفته بودم بیایم دروغ ۱۳ بنویسم اما دروغ گفتن هم دل می خواهد و من دل دروغ گفتن ندارم.

از این همه تصمیم اول سال یکی یش را تاحالا از پسش برآمده ام و آن هم سیگاری نشدن است.

بی ربط است حرف هام؟ باشد. هیچ چیزی انگاری سرجایش نیست.

"خوشم خوشم چنان خوشم که غصه ها را می کشم

همه ته ته صفند فقط منم که چاوشم"

که یک واژه ی چهارحرفی بشود تمام حرف هایی که از این و آن می شنوی. که دانسته باشی حرف های دیگران، خواه و ناخواه همین واژه ی چهارحرفی است: دروغ. که به رویشان نیاوری این را و ندانسته باشند که . . .

که دیگر نتوانی به حرف های کسی دل بدهی و مجبور باشی خودت را محکمتر از همیشه بغل کنی؛ که مبادا زیر آوار این واژه ی چهارحرفی، دق کنی و داغی شوی بر دل پدر و مادرت. . .

که تمام اندوه ت، آه ی بشود و . . .

کاش می شد نقطه گذاشت آخر این سطر و همه ی سطرها و بعد برای همیشه خوابید.

 هرکسی هرجایی که باشد، وقتی از ته دل بخندد یعنی خوب.  
هرکسی هرجایی که باشد وقتی که هنوز بتواند بغض کند یعنی خوب.  

ما همه خوبیم.

 هنوز آوازهای زیادی هست برای خواندن. حرف‌های زیادی که بیایی و درگوشم زمزمه‌شان کنی. فردا که از این‌جا رفته باشم، هی جای خالی‌یم را نگاه می‌کنی و به بغض می‌رسی؛ گفته باشم!
این همه بغض را در دل‌ت تلنبار کنی که چه شود؟ بخوان. بخند. بسوزان. بگذار با آوازت به جنون رسیده باشم نه با این سکوت عبوس.

 

هی! پرنده‌ی آنجا نشسته‌ی غمگین . . .

 

پ ن: عنوان از سیدعلی صالحی

 

همیشه یکی هست که زودتر می شکند؛

خودش. دل ش. غرورش.

ما خودمان را زيادى جدى گرفته ايم و براى همين است كه هى تنها و تنهاتر مى شويم.

خب دلم هوای "هوای گریه " را دارد. همان که همایون شجریان با بغض می خواندش ... همان که سیمین بهبهانی نوشته و چه غمگین...

دلم هوای گریه دارد. . .

اما. . .

می خواهم شاد باشم. می خواهم بخندم. می خواهم از این روزهای باقیمانده، بیشترین استفاده را داشته باشم. می خواهم لذت ببرم . . . می ترسم چشم بازکنم و تمام شده باشد دنیای بی تلاطم م. چقدر خوب است  که آدم تصمیم بگیرد شاد باشد؛ تصمیم بگیرد کمتر میدان بدهد به غم هایش.

ترجیح می دهم حالا حالاها خودم را به نشنیدن بزنم و بدبختی را پشت در نگه  دارم.

 

برای سال نو چندتصمیم گرفته‌ام؛ یکی‌یش این که کم‌تر ازخودم بگویم. که بیشتر کوتاه بیایم. که خونسردتر باشم. که مهربان‌تر باشم. که صدایم را بالا نبرم.  که به خدا نزدیک‌تر شوم. که  بیشتر گذشت داشته باشم. که متواضع‌تر باشم. که بااراده‌تر باشم. که کم‌تر حساسیت به خرج دهم. که زودرنج نباشم این همه. که بیشتر دل بدهم به زندگی. که کم‌تر بمیرم. که لذت ببرم از لحظه‌ها. که دیروز و فردا را کم‌تر اندیشه کنم. که بشوم شبیه آرامشی که از شنیدن نامم بر من محیط می‌شود. . .

 

و یک تصمیم دیگر: در سال جدید هم سیگار نکشم!