بس کن ندا. بگذار با سکوت روزهایت به شب برسد. بگذار کمی جای خالی یت حس شود. نگذار سبزی ِحضورت، زرد جلوه کند. بس کن. چشم هایت را ببند. دهانت را. و . . . و دنیا را با گوش هایت ردیابی کن...